13-03-14

Poëzie

Vroeger kregen we een boekje met witte bladen van een klasgenoot. Er stond op 'poëzie' en we maakten er een tekening in. We wisten niet wat 'poëzie' was. Iets met poezen, dachten we.

Ooit - in de pre-kinderstijd - stapte ik de bieb van Gent binnen met een missie : goede poëzie ontlenen.

Ik nam een willekeurige poëzieverzameling uit het poëzierek.

Opende het op een willekeurige blz.

En las dit :

 

Ik heb een huis

Het huis dat ik heb is mijn leven

Wie ik ben 

Wat ik gedaan heb

Ik vraag geen mensen bij mij thuis

Ik weet dat wie bij mij thuis komt zich later ophangt

 

 

Ik weet begot niet meer van wie dat was.

Het was er zo over, té toevallig, dat ik het boek terugzette en de lift nam naar het oude vertrouwde.

De bovenste verdieping.

images.jpeg

 

23:56 Gepost door e | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dan is het tijd voor Hans Andreus!

(23)

Middenop de aarde der vreemde tekens
als een dwaas dansend, een gekke derwisch,
word ik toch kouder omdat ik bevries
aan de bevroren mens, - dans door tot brekens-

toe, zodat de slaap ook niet meer wil komen
en de rust ver is: reiger naar het zuiden.
Ik stapel vuur op. Ik leef van geluiden,
klanken, een muziek die mij wordt ontnomen

door de laatste goden die er bestaan
(echter toch nog hoor met mijn dove oren).
(Maar ook die tekens kan ik niet verstaan.)

Hoelang nog? Allen die om mij heen staan
geloven niet dat je de ruimte kunt horen.
En ik? weet niets, hoor de zon, aarde, maan.


uit: De sonnetten van de kleine waanzin

Gepost door: Ivan | 14-03-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.